Ταξίδευα στην Ελλάδα με τούτες τις φωτογραφίες αφότου μου τις είχε δώσει ο Jean-Francois Bonhomme. Ήδη το είχα ριψοκινδυνεύσει: υποσχέθηκα να συνοδεύσω με κάποιο τρόπο τη δημοσίευσή τους, και άρχισα -κιόλας- να τις προσεγγίζω με την οικειότητα του αδαούς, στην οποία αναμειγνύονταν η γοητεία, ο θαυμασμός, η έκπληξη, κάθε είδους ανήσυχα ερωτήματα, ιδιαίτερα για ό,τι αφορά τη μορφή που θα μπορούσα να δώσω στο κείμενό μου.

Je voyageais en Grèce avec ces photographies après que Jean-François Bonhomme me les eut remises. J’avais déjà pris un risque : j’avais promis d’accompagner, d’une manière ou d’une autre, leur publication, et j’avais déjà commencé à les aborder avec cette familiarité de l’ignorant, où se mêlaient le charme, l’admiration, la surprise, et toutes sortes de questions inquiètes, surtout concernant la forme que je pourrais donner à mon texte