Το γράφω από την αρχή. Και η απλή ανάγνωση, από ένα δημοσιογράφο, των δύο πρώτων από τα τέσσερα βιβλία του Θαλή Δίζελου για ορισμένα θεμελιακά προβλήματα της δημοσιογραφίας – των βιβλίων «Γλώσσα και δημοσιογραφία» και «Θεωριά των Κοινωνικών Πληροφοριών» – ξαναφέρνει αναπόδραστα τον αναγνώστη – δημοσιογράφο μπροστά σε μια γνωστή όσο και θλιβερή πραγματικότητα: Στην Ελλάδα, αντίθετα από ό,τι συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια σε άλλες χώρες, δεν ιδρύθηκε ακόμη, σε κανένα από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, μια πανεπιστημιακή Σχολή Δημοσιογραφίας.

Έτσι η δημοσιογραφία στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ένα εμπειρικό επάγγελμα, σε μια εποχή που η επιστήμη στις αναπτυγμένες τουλάχιστον χώρες έχει καλύψει όλη την ανθρώπινη δραστηριότητα.