Αθήνα V. 35.  Άγ. Ν.
Ένας λόγος βαθύς που δεν έγραφα, ήταν η μυστική χαρά να σου επιστρέψω σε μια στιγμή όλα μαζί, με κάτι απροσδόκητο. Πόσα δεν ονειρεύτηκα: Κοντά σ’ αυτά, οι φριχτές μου πραγματικότητες. Όμως μη μου λες για ήττα, μια λέξη για τ’ άλογα στο Ιπποδρόμιο. Δεν αισθάνομαι νίκες και ήττες πια, βαθιά μέσα μου. Θέλω, ελπίζω να ζήσω τ’ όμορφο από τους πόθους μου, και μαζί ησυχάζω, νιώθοντας το καζάνι από τη φωτιά να φθείρεται.