Αν είναι αλήθεια ότι ο ποιητής δεν γίνεται αλλά γεννιέται, δεν συμβαίνει το ίδιο και για τον κριτικό. Ο λυρισμός είναι η διάπλαση του σύμπαντος μέσα στο πρίσμα της ποιητικής προσωπικότητας. Κι επειδή το κάθε πρίσμα έχει το δικό του δείκτη διάπλασης, υπάρχουν και τόσοι τρόποι να δει κανείς τον άνθρωπο και τον κόσμο. Ο κριτικός όμως δεν έχει το σύμπαν κάτω από το εξεταστικό του μάτι, μα ένα συγκεκριμένο έργο. Οφείλει λοπόν να το ακταλάβει και να το κάνει και στους άλλους κατανοητό.