«Χασμωδία» ονόμασαν οι μεταγενέστεροι γραμματικοί τη συνάντηση δύο φωνηέντων μέσα στην ίδια λέξη ή του τελικού της προηγούμενης με το αρχικό της επόμενης. Η συνάντηση αυτής τους ήταν για διάφορους λόγους ενοχλητική και στην άρθρωση και στην ακοή. Γι’ αυτό συνήθως, ανάλογα με τις διαλέκτους και την εποχή, παραμεριζόταν τόσο στην καθημερινή όπως και στον γραπτό λόγο, ιδίως τον έμμετρο, με μια αλλαγή στο σύμπλεγμα των δύο φωνηέντων. Η αλλαγή αυτή ονομάστηκε συναλοιφή.