Η λυρική ποίηση των Ελλήνων δεν γεννήθηκε ξαφνικά. Στο έπος –και πριν απ’ αυτό– υπάρχουν βαθειές και μακρινές ρίζες, που δένουν την επώνυμη λυρική δημιουργία με μια διάχυτη, απρόσωπη λαϊκή λυρική διατύπωση: ο θρήνος, ο παιάν, η “γνώμη” και η παραίνεση, το τραγούδι γενικά, ο ύμνος κτλ. μαρτυρούνται ποικιλοτρόπως πλύ πριν από τον αποφασιστικό 7ο αιώνα π.Χ.
Η λυρική ποίηση κατανοείται κυρίως από την αντιδιαστολή και την αντίθεση της προς το έπος: το μικρό, σύντομο ποίημα αντί του μεγάλου έπους· ο βασικός χαρακτήρας της είναι υποκειμενικός σε αντίθεση προς την καθαρά αντικειμενική και περιγραφική επική ποίηση.