Ο Δελφικός θεός δεν εξήγγειλε ποτέ από την σεμνήν του έδραν λόγον, όστις να μη ήτο προστεταγμένος από τον πατέρα Δία. Οι πυθικοί χρησμοί οδηγούν και εμπνέουν τους θνητούς εις τας πράξεις των, πάντοτε συμφώνως με την υψηλήν θέλησιν εκείνου, ο οποίος εθέσπισε την ηθικήν τάξιν του κόσμου. Από την αψευδή ταύτης βεβαίωσιν, την οποίαν αυτός ο άναξ Απόλλων βεβαιώνει, εκπηγάζει η υπόθεσις του τρίτου δράματος, το οποίον ολοκληρώνει την δράσιν και την ιδέαν της θαυμαστής τριλογίας (ενν. Ορέστεια).