Στις 17 Μαρτίου 2026, στην εφημερίδα της ΕφΣυν δημοσιεύτηκε το άρθρο του Τάκη Λάγιου με τίτλο Νόμιμη βία. Άλλο και τούτο
Διαβάζω και μεταφέρω επί λέξει τα όσα είπε ο υπουργός Υγείας Αδ. Γεωργιάδης περί νόμιμης κρατικής βίας: «Για όσους στα νιάτα μας είχαμε διαβάσει Μαξ Βέμπερ ο μόνος που έχει το μονοπώλιο στη νόμιμη κρατική βία είναι το κράτος». Τώρα αν ο υπουργός Υγείας είχε διαβάσει Βέμπερ στα νιάτα του δεν το θεωρώ και πολύ σίγουρο. Αν όμως πράγματι το είχε πράξει, τότε ή αργότερα, δεν πήρε από αυτόν μόνο τα περί νομιμότητας της κρατικής βίας, αλλά και τα περί γερμανικού εθνικισμού του οποίου ο Βέμπερ υπήρξε διαπρύσιος υποστηρικτής. Το πού και σε ποιον οδήγησε η βεμπεριανή αντίληψη περί γραφειοκρατικού κράτους το οποίο ασκεί και τη «νόμιμη» βία, καθώς και τα όσα ανέφερε περί «χαρισματικού» ηγέτη στο πλαίσιο μιας «Führerdemokratie», η οποία ελάχιστα διαφέρει στον πολιτικό πυρήνα της από τη χαϊντεγκεριανή «Führerprinzip», το αφήνω στην κρίση σας. Επειδή όμως τον τελευταίο καιρό η κριτική σκέψη υφίσταται μια βάναυση χειραγώγηση, προτιμώ να το πω ευθέως. Ολες αυτές οι θεωρίες και τα περί νόμιμης κρατικής βίας οδήγησαν στον ναζισμό.
Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να διαβάσετε στην Εφήμερίδα Συντακτών.
Ο αρθρογράφος αναφέρεται και στο βιβλίο του Η κοινοτοπία της βίας. Το χρονικό ενός πατριαρχικού κόσμου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δωδώνη
