Πάμε λοιπόν για κάποια άλλη εποχή, που άλλη όψη θα πάρη η μόρφωση και η ζωή του ανθρώπου. Γι’ αυτό και σκόπιμο θα ήταν και συμφέρον, να δίνωμε συχνότερα στο θέατρο θέση στα δράματα του Σοφοκλή και του Αισχύλου, παραμερίζοντας, έστω και λίγο, σαν σε διάλειμμα, τις ψυχαγωγικές και καλλιτεχνικές απαιτήσεις του κοινού, για χάρη κάποιας υπέρτερης σοφίας και ηθικής διδαχής.
Γιατί ο λόγος ο δραματικός και οι σκηνές οι ζωηρές στο θέατρο ασκούν επίδραση μεγάλη στις ψυχές των θεατών, και όσα διδάσκονται εκεί χαράζονται βαθιά μες στη συνείδησή τους, κι’ από εκεί επηρεάζουν και σκέψη και ζωή. Έτσι ο άνθρωπος με το να συναρπάζεται από τα ηθικά θεάματα κι ακούσματα μπορεί να οδηγηθή σιγά-σιγά στης αρετής το δρόμο και την ανώτερη ζωή, κι αυτό θ’ αποτελούσε μια σταθερή και βέβαιη, αλλά και απαραίτητη προετοιμασία της ανθρώπινης κοινωνίας για την καινούργια τη ζωή, που ύστερα από λίγο θα προβάλη.
Γιατί αν ο άνθρωπος βρεθή στην εποχή του ατόμου, που καταφτάνει με βήματα γοργά, απροετοίμαστος κι απαιδαγώγητος, χωρίς τον ηθικό εξοπλισμό, τότε τρομακτική μορφή θα πάρη η ζωή, και θα φανή κοντά το φάσμα του χαμού.