Γραμμένο για το θαυμάσιο και άγνωρο τοπίο της Γυναίκας.
Η μοναχή Θεοδώρα. Κατά κόσμον Πολυξένη Απέργη. Σε δύσκολους καιρούς, στην εφηβεία της. Βιάζουν σ’ ένα χωριό την αδερφή της Σοφία δύο “Αντίθετοι”. – Δεν προσδιορίζεται το χρώμα. Η Πολυξένη ακούσια παρίσταται στον βιασμό. Κρυμμένη σε μια ντουλάπα είναι η μόνη αυτόπτης μάρτυς. Η βιασμένη Σοφία πετιέται απ’ το παράθυρο από τους βιαστές της. Η οικογένεια και το χωριό τραβάει τη μοίρα του. Φεύγει από την πατρώα γης. Και το ταξίδι-πολύχρονο και εφιαλτικό ξεκινάει και φτάνει σε μοναστήρι. Τρία χρόνια ζει εκεί μόνη και ξένη. Μέχρι που φτάνει η μοναχή Ελπίδα. Κατά κόσμον Ελένη Γιαβάση. Ιερόδουλος που έπνιξε το βρέφος της αναγκασμένη από τον νταβατζή της. Τις δυο εικοσιπεντάχρονες γυναίκες σμίγει ο κοινός πόνος. Η ταραγμένη ψυχή της Ξένης μετεμψυχώνει την αδερφή της Σοφία. Αισθάνεται ότι είναι η ίδια. Τα άγρια όνειρα και οι φαντασιώσεις διαδέχονται το ένα το άλλο.