Η δραματουργική οικονομία τους, η περί θεάτρου αισθητική τους, η φιλοσοφική τους “διαθεσιμότητα”, η κοινωνιολογία τους: ό,τι πλησιάζει κατά κει κάνει τον Ορθό Λόγο ανεκτό, αποδεκτό έως και επαινετέο· ό,τι απομακρύνεται κάνει τον Ορθό Λόγο ανυπόφορο, απεχθή, επικριτέο έως και περιττό. Για μένα, και οι δύο όψεις της επίσημης κριτικής στάσης απέναντι στον Ορθό Λόγο έχουν δίκιο. 
Προσωρινά βέβαια –και θα ήμουν υποκριτής αν το απέκρυπτα– ένας καλός λόγος ζεσταίνει πάντα την ψυχή και ένας υβριστικός πάντα την ματώνει. Η λειτουργία είναι συναισθηματική και δε μπορώ να την αρνηθώ. Δε μπορεί, όμως, για χάρη της προστασίας της, να σπρώχνει την καλλιτεχνική πράξη στην αναπαυτική μεριά της ζωής: την καθολική αποδοχή, τον εξασφαλισμένο έπαινο, τη βεβαίωση της υστεροφημίας.