Το έργο μου αυτό δεν είναι γέννημα της φαντασίας μου. Είναι μια ιστορία που έζησα σ’ όλες τις λεπτομέρεις και που η καταπληκτική της πλοκή βασάζνισε για χρόνια την σκέψη μου. Τελικώς αποφάσισα να την δώσω στο κοινό, με την πεποίθηση πως θα συμβάλω στην συνειδητοποίηση των τραγικών αντινομιών της ζωής. Άλλωστε, γράφοντας, ένιωσα προσωπικήν ανακούφιση και λύτρωση. Βασανίστηκα για χρόνια να διυλίσω τα πραγματικά γεγονότα του δράματος και να μεταφράσω τους φορείς του στις συνιστώσες του συστήματος των δυνάμεων που διαμορφώνουν τις τάσεις της ιστορίας. Και με την βεβαιότητα ότι το κοινωνικό καθεστώς της ιστορίας του ανθρώπινου γένους πλάστηκε από ανθρώπινους παράγοντες, προσπάθησα να σκιαγραφήσω συμβολικά το πρόσωπο της ζωής μας για να μεταφέρω το ανοσιούργημα του ανθρώπου στο δικαστήριο, που οι παράγοντες των κριτών θα κληθούν να κρίνουν τους εαυτούς τους και μέσα από μια διαδικασία σκληρής κριτικής και αυτογνωσίας να καταλήξουν στην αυτοκαταδίκη και στην λύτρωση.