Εις το δράμα, την πόλιν των Αθηνών εκπροσωπεί εν αρχοντόπουλον του τόπου: ο Μιχαήλ. Είναι νέος εκπαίδευτος, φιλόπατρις και ποιητικός. Η μετά των Περιηγητών γνωριμία του επηύξησε και εδυνάμωσε τας φυσικάς του ροπάς. Αυτός πονεί περισσότερον παντός άλλου, αυτός εξεγείρεται δια την κατάστασιν, αυτός εργάζεται δια την αναστήλωσιν των προνομίων των Αθηνών, αυτός πίπτει. Αλλ’ αυτός είχεν ακούσει και τον θρήνον της Καρυάτιδος: της Βασιλοπούλας του Κάστρου. Είναι Νεράιδα: “Χαράστον που θα πάρη το μαγνάδι της”. […]
Ο χρόνος κατά τον οποίον υπόκειται το δράμα κυμαίνεται μεταξύ των ετών 1801 και 1803: και τω 1801 μεν αφηρέθη η Καρυάτις, η οποία έμεινεν εφ’ ικανόν χρόνον παρερριμμένη εις τους βορείους βράχους της Ακροπόλεως.