Πάσα ομοιότης των ηρώων της Διπλής διαδρομής με τους αρχαίους ημών προγόνους, τους Τρώες, είναι τελείως συμπτωματική. Αντιθέτως, πάσα ομοιότης με τους απογόνους τους είναι ηθελημένη, και πτωματική. Τα πρόσωπα δηλαδή είναι αληθινά (όπως και οι σιωπές των πραγμάτων). Και προ παντός δεν είναι συμβολικά. Απλώς μου ήσαν βολικά. Τα υπόλοιπα είναι παροιμίες σ’ ένα θέατρο γραμμένο με αγάπη ή σε στιγμές αγάπης. Κι όπως λέει ο λαός: “η αγάπη, δανεικιά”.
Τώρα τι να πω για το Εάν ζούσε ο Ιπποκράτης, για ένα έργο που αν και προηγήθηκε κατά δύο χρόνια, ακολουθεί τη Διπλή διαδρομή, όπως ένας μικρός σάτυρος ένα μεγαλύτερό του; Έτσι δεν τελειώνανε τις τριλογίες τους και οι αρχαίοι ημών και υμών, αλλά Έλληνες; Γιατί να μην κάνω λοιπόν και εγώ το ίδιο με την τετραλογία μου; Άλλωστε Ιπποκράτης είναι αυτός, και πάσα ομοιότης κλπ., δεν είναι συμπτωματική ούτε πτωματική. Και παίρνω και όρκο. Αν και όπως θα έλεγα εγώ: “δεν δανείζει ο λέων τα κόκκαλα”.