Τα θαλασσινά μονόπραχτα του Ο’ Νηλ είναι από τα πρώτα του έργα. Αναμνήσεις πικρές και θαυμάσιες από τη ζωή της πλώρης, που τις έζησε δουλεύοντας ένα διάστημα της νιότης του ναύτης στα φορτηγά.
Οι θαλασσινοί, αυτά τα μεγάλα πεισματάρικα παιδιά, τα κακομαθημένα που πολλές φορές πεθαίνουν με την ανεκπλήρωτη νοσταλγία της στεριάς, της στεριάς που ως τόσο ζαλίζονται και τα χάνουν σαν την πατήσουν για λίγο, ζωντανεύουν τέλεια μας το διάλογο. Κι όταν πεθαίνουν στην πλώρη, είτε μπαρκάρουνται μεθυσμένοι στα φαλαινοθηρικά του Βορρά ή του Νότου για να ζήσουν χρόνια ολόκληρα τρώγοντας χαλασμένο σαλάδο και γαλέττα, είναι πάντα έκπληκτοι κι αθώοι, εγκληματικοί κι ευαίσθητοι σα μικρά παιδιά, έτοιμοι πάντα να κλάψουν χωρίς να μπορούν· έτοιμοι να μετανιώσουν για ν’ αμαρτήσουν ξανά. 
Ο θαλασσινός θάνατος, η αρρώστεια κι η τρέλλα παραφυλάνε παντού. Ένας ολόκληρος κόσμος από ανύποπτα δράματα για τους στεριανούς. Κι ο Γιουτζίν Ο’ Νηλ μέσα σ’ αυτά τα σύντομα μονόπραχτα δεν άφησε γωνιά της θαλασσινής ψυχής που να μην έψαξε με γνώση βαθύτατου ψυχολόγου και πείρα τέλειου ναύτη.