Παρά τον τίτλο του, η σχέση του έργου του Manet με τον δονζουανικό μύθο είναι περιορισμένη. Ο Δον Ζουάν του δεν έχει τίποτε το κοινό με τον Δον Ζουάν του Tirso de Molina ή του Moliere. Αν και αριστοκράτης, είναι φτωχός, δειλός, ειλικρινής και, κυρίως, είναι πιστός στη Δόνα Άννα. Αντίθετα, το μόνο πρόσωπο που συγγενεύει με τον Δον Ζουάν της παράδοσης είναι ο Δον Μένδο: οι γυναίκες είναι θύματα της γοητείας του, ενώ αυτός τις απατά και τους λέει ψέματα. Αυτό που συνδέει, όμως, το “Ο Άλλος Δον Ζουάν” με τη δονζουανική παράδοση είναι ότι προέρχεται, όπως και το έργο του Alarcon, από την ηθική και την αισθητική του μπαρόκ, του οποίου κύρια χαρακτηριστικά είναι η ρευστότητα, η αστάθεια, η πολλαπλότητα, η μεταμόρφωση.