Οι τροβαδούροι του μεσαίωνα στην Ιταλία ονομάζονταν τζιουλλάρι. Τον παλιό καιρό οι τζουλλιάροι δεν ζούσαν εύκολη ζωή: κάθε βασιλιάς, Νορμανδός ή Σβέβος ή Βουρβώνος μόλις ανέβαινε στο θρόνο έβγαζε κάποιο φιρμάνι ενάντια στους τζιουλλάρι… Γιατί ο τζιουλλάρι με τη σάτυρά του, ξεβράκωνε το βασιλιά, τους δεσποτάδες και τους υπουργούς του. Το γέλιο του λαού, το ξεκάρδισμά του, ήταν πάντα για την εξουσία το πιο επικίνδυνο πράγμα. Η ιστορική απόδειξη για το πόσο είναι αλήθεια “τρομερό” το όπλο του γέλιου, μας την δίνει –καλύτερα από κάθε ανάλυση– αυτή η παλιά τζιουλλαράτα που προέρχεται από τη Ραγκούζα, που έχει τον τίτλο Η γέννηση ενός τζιουλλάρε και που σας παρουσιάζω.

Στο βιβλίο αυτό υπάρχει μια εισήγηση του Ντάριο Φο σε μια Σύσκεψη για το πολιτιστικό που έγινε στο Μιλάνο τον Ιούνη του 1974.