Όσο περισσότερο μελετώ τον λόγο στην αρχαιοελληνική τραγωδία, τόσο και εξεγείρομαι εναντίον των σκηνοθετών της εποχής μας, που στηριζόμενοι σε μια μετάφραση ή σε μια διασκευή αφήνουν τη φαντασία τους να λειτουργήσει πάνω σ’ ένα μύθο που, παρά την προκρούστεια πάλη να υποταγεί στα μέτρα τα δικά μας και τους συγκαιρινούς προβληματισμούς, μένει τελικά πουλί ανυπόταχτο που χάνεται στα σκοτεινά. Ρωτάω και σχεδόν κραυγάζω για τον ολισθηρό δρόμο παρουσίασης του αρχαίου δράματος.