Αλίμονο, αν ο σκηνοθέτης αδιαφορήσει γι’ αυτή τη δυναμική σχέση και εμπλοκή του Χορού. Αλίμονο, αν δεν συνειδητοποιήσει την αγωνία του Χορού για τον άνθρωπο. Αλίμονο, αν αποφασίσει να περιορίσει την έκταση ή την ένταση ή την ποικιλία του Χορού, είτε με το κουτσούρεμα χορικών είτε με επιλογή ισοπεδωτικής μετάφρασής τους είτε με τον ευνουχισμό και τη χρήση τους ως ψυχρών μουσικοχορευτικών εμβολίμων.
Μ’ αυτό τον τρόπο μελέτης στρατεύονται τα ανθρώπινα στοιχεία του λόγου, δημιουργείται η ψυχική πυράκτωση του δρώντος προσώπου (ηθοποιού), που πείθει και επηρεάζει τους θεατές πιο αποτελεσματικά, πιο βαθιά απ’ ό,τι η χρήση εξωτερικών τεχνικών μέσων και παραγεμισμάτων. Αυτά, μάλιστα, αν δεν ελεγχθούν, μπορούν να οδηγήσουν σε αποπροσανατολισμό ή και διαστρέβλωση των προθέσεων του συγγραφέα.