Συνεχίζω την συζήτησιν με τον κ. Μ. Χατζηδάκην, την σχετικήν προς το πρόβλημα της θρησκευτικής ζωγραφικής εις την Κωνσταντινούπολιν – και εις τας μεγάλας τουρκοκρατούμενας πόλεις με ελληνικόν (γενικώτερον: χριστιανικόν) πληθισμόν – μετά την Άλωσιν, ήδη από των σελίδων της Επετηρίδος της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, επειδή πιστεύω, ότι εκ της συζητήσεως μας προκύπτει θετικόν αποτελεσμάτων: Πρώτον διότι διασαφούνται τα προς τα έσω όρια του προβλήματος μας, και δεύτερον διότι οξύνεται το κριτήριον μας περί ζητήματα επιστημονικής μεθόδου και πειθαρχίας εις την εφαρμογήν της.