Σαν ένα ποίημα· αβρή και γεμάτη ευγένεια, κύλησε η ζωή της Ραχήλ. Ας θυμηθούμε τον πουριτανισμό της αγγλικής κοινωνίας τότε στις αρχές του περασμένου αιώνα.

Οι μικρές δεσποινίδες, συνοδευόμενες πάντοτε από αυστηρές κουβερνάντες, κατακοκκίνιζαν όταν ήταν υποχρεωμένες να χαιρετήσουν έναν οικογενειακό φίλο.

Ο έρωτας ήταν απαγορευμένη λέξη κι η αγάπη όταν άναβε και φούντωνε, μόνο καταστροφές προκαλούσε.

Γι’ αυτό, “Η Εξαδέλφη μου Ραχήλ” με την τρυφερότητά της και τον απέραντο ερωτικό της πόνο, θα διαβάζεται πάντα όσο θα υπάρχουν τρυφερές και πονεμένες υπάρξεις.