Η ποίηση του Τάκη Αντωνίου διαπνέεται από την έννοια του θανάτου και της ζωής ως ενιαίου μεγέθους εκτεινόμενου στο εκείθεν της ποικιλόμορφης γραφής του ποιητή. Ο Τάκης Αντωνίου δημιουργεί μια μετα-ποιητική υπόσταση των εικόνων τις οποίες σχηματίζει ο ιδιάζων φασματικός λόγος, που στοιχειοθετεί ένα θέατρο θανάτου και μια μετα-φασματική υπόσταση των εν αυτώ οντοτήτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διαδικασία δομήσεως των εικόνων καθιστά το εν γένει έργο του ποιητή διαλογική σταθερά στο επίπεδο της πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, που αφορά όχι μόνο στον αναγνώστη ενός συγχρονικού πλαισίου αναφοράς, αλλά κατά κύριο λόγο, στον αναγνώστη της μελλοντολογίας προς την οποία τείνει ο εν πολλοίς απόκρυφος και συνάμα αποκαλυπτικός λόγος του συγγραφέα.