Με δάνειο τίτλο από ποίημα του Wallace Stevens, το βιβλίο “Άνθρωποι από λέξεις” απαρτίζεται από τρία διηγήματα μεγάλου μήκους – χαρακτηρισμός που αναφέρεται τόσο στην έκταση όσο και στην κινηματογραφική τους δομή. Είναι άνθρωποι φτιαγμένοι από υγρές λέξεις ερωτικού παραληρήματος (Ο Έψιλον έρως), άνθρωποι από δόλιες λέξεις ραδιουργίας και φενακισμού (Η σαρδέλα θα κολυμπήσει στην κονσέρβα) ή άνθρωποι από λέξεις παγωμένες και σκληρές για τη φθορά των ανθρωπίνων σχέσεων (Δον Ιωάννης). (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στα διηγήματα του Ευσταθιάδη η μουσική θα έχει πολλούς συνομιλητές: από την ψυχανάλυση, τον Μπόρχες, τον Ιούλιο Βερν και τον Παπαδιαμάντη ως τον Μπομαρσέ, τον Όρσον Γουέλς, τον Γούντι Άλεν και τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Ο συγγραφέας θα περάσει ακόμη με τα διηγήματά του από το οικολογικό θρίλερ και το ρομάντζο, θα αναμετρηθεί με τον θεατρικό διάλογο και την παρωδία, ενώ δεν θα διστάσει να παρεμβάλει στην αφήγησή του ποιήματα και ιχνογραφήματα, όπως και καταλόγους ρούχων ή μουσικές νότες.
Και όλα αυτά χωρίς την παραμικρή φιλολογική και ναρκισσιστική διάθεση, σ’ έναν ακούραστα παιγνιώδη σχολιασμό και αυτοσχολιασμό, που μας θυμίζει ότι η λογοτεχνία μπορεί να γίνει αυτοαναφορική χωρίς να χάσει την επικοινωνιακή της ικανότητα και να πέσει σε εγκεφαλικούς σκοπέλους