Ο Ζαν Κοκτώ κατέχει μια μοναδική θέση στην κινηματογραφία του καιρού μας. Ήταν ο πρώτος μεγάλος ποιητής που έδειξε ενδιαφέρον για τις κινηματογραφικές ταινίες σαν ένα μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης. Έμαθε την τεχνική της κινηματογραφίας, ή, πιο σωστά, την ανακάλυψε ξανά ο ίδιος για τη δική του προσωπική χρήση. Έτσι, δημιούργησε “κινηματογραφική ποίηση”, για να την προσθέσει στα άλλα είδη ποίησης με τα οποία είχε εμπλουτίσει τη Γαλλική Τέχνη: την ποίηση του θεάτρου και του μυθιστορήματος, της γραφικής τέχνης και της χορογραφίας. […]
Σε κάποια φάση του διαλόγου μας (όπου είχα συνειδητοποιήσει πως έπαιζα κάπως αδύναμα το ρόλο του Έκερμαν στον “Γκαίτε” του Κοκτώ), ο Κοκτώ δήλωσε πως “κάθε μεγάλος καλλιτέχνης, ακόμα κι αν ζωγραφίζει ένα παράθυρο ή μια “πηγουνιά”, πάντοτε ζωγραφίζει το δικό του πορτρέτο”. Η συζήτησή μας για τον κινηματογράφο δείχνει ακριβώς αυτό. Φτιάχνει ένα απροσχεδίαστο και πιστό πορτρέτο ενός ποιητή (με την έννοια που η λέξη είχε στην αρχαιότητα – του κατασκευαστή), δηλαδή, ενός ανθρώπου που θέτει όλες τις πηγές της ιδιοφυΐας του και τις εφευρετικότητες των χεριών του στη διάθεση του Πνεύματος.